Skip to content

Podgrupa Analizy marawiroku w uprzednio leczonym zakażeniu HIV-1 R5 ad 5

4 miesiące ago

24 words

Pięć z tych podgrup wykazało dowody na heterogeniczność, ze znaczącymi testami interakcji; były to rasa lub grupa etniczna (P <0,001), klad (P <0,001), ocena wrażliwości fenotypowej (P = 0,02), ogólna ocena wrażliwości (P = 0,007) i pierwsze użycie typranawiru (P <0,001). W przypadku wszystkich poziomów współzmiennych w tych podgrupach pacjenci otrzymujący marawirok byli bardziej podatni na pełną odpowiedź wirusologiczną niż pacjenci otrzymujący tylko zoptymalizowaną terapię tła, więc nie było dowodów na jakościową interakcję z leczeniem. W przypadku pozostałych podgrup nie można było wykluczyć hipotezy o podobnym skutku leczenia na poziomach współzmiennej; obejmowały one płeć (P = 0,23), genotyp delta32 CCR5 (P = 0,60), miano wirusa przy przeszukiwaniu (P = 0,78), wyjściową liczbę komórek CD4 (P = 0,55), zastosowanie enfuwirtydu w zoptymalizowanej terapii w tle (P = 0,81 ), wskaźniki wrażliwości genotypowej (P = 0,22), tropizm na poziomie wyjściowym (P = 0,54), pierwsze zastosowanie enfuwirtydu (P = 0,78) i pierwsze zastosowanie rytonawiru lopinawiru (P = 0,93). Ponieważ wykonano 14 testów interakcji na poziomie istotności 5%, prawdopodobieństwo co najmniej jednego testu, które było znaczące przypadkowo, wynosiło 0,51 (zakładając niezależność między testami). Około 41% pacjentów (435 z 1049) otrzymało enfuwirtyd w ramach zoptymalizowanej terapii w tle. Wystąpiło większe prawdopodobieństwo całkowitej supresji wirusologicznej (tj. Poziomu RNA HIV-1 <50 kopii na mililitr) w obu podgrupach marawiroku niż w grupie placebo, niezależnie od zastosowania enfuwirtydu (Figura 1A). Stosowanie enfuwirtydu zostało zaklasyfikowane jako pierwsze zastosowanie u 258 z tych 435 pacjentów (59%). Bez względu na grupę leczoną, więcej pacjentów w tej podgrupie miało poziom RNA HIV-1 mniejszy niż 50 kopii na mililitr niż pacjenci stosujący enfuwirtyd, który nie został zaklasyfikowany jako pierwszy użytek (Figura 2B). Podobne wyniki zaobserwowano w przypadku pierwszego zastosowania inhibitorów proteazy, lopinawiru-rytonawiru i typranawiru, chociaż liczby były małe (Figura 2B). We wszystkich podgrupach w tej analizie pacjenci otrzymujący marawirok byli bardziej prawdopodobni niż pacjenci otrzymujący zoptymalizowaną terapię podstawową tylko w celu uzyskania pełnej odpowiedzi wirusologicznej (Figura 2B).
Immunologiczna skuteczność w podgrupach
Rysunek 3. Rycina 3. Średnia metodą najmniejszych kwadratów w liczbie komórek CD4 w 48. tygodniu według wyjściowej liczby komórek CD4 i badania przesiewowego poziomu RNA HIV-1. W obu badaniach MOTIVATE pacjenci, którzy otrzymywali marawirok mieli znacznie większy wzrost liczby komórek CD4 od wartości wyjściowych niż pacjenci, którzy otrzymywali placebo.3 Analiza podgrup była zgodna z tymi danymi, wykazując wyraźny trend w kierunku zwiększonej odpowiedzi komórek CD4 u pacjentów otrzymujących placebo. marawirok we wszystkich podgrupach, które obejmowały wyjściową liczbę komórek CD4 i miano wirusa w skriningu (Figura 3). Nie było dowodów na to, że efekt marawiroku był ogólnie zróżnicowany w zależności od podgrupy pacjentów.
Dane dotyczące bezpieczeństwa u pacjentów z zakażeniem HBV i HCV
Liczba pacjentów współzakażonych HCV lub HBV, którzy byli włączeni do badań MOTIVATE, była niewielka. Współczynniki koinfekcji z HCV wynosiły 4% w grupie otrzymującej marawirok raz na dobę, 7% w grupie otrzymującej marawirok dwa razy na dobę i 10% w grupie placebo
[przypisy: jacek bilczyński z dziewczyną, przychodnia cepelek koszykowa, stomart opole ]

0 thoughts on “Podgrupa Analizy marawiroku w uprzednio leczonym zakażeniu HIV-1 R5 ad 5”

Powiązane tematy z artykułem: jacek bilczyński z dziewczyną przychodnia cepelek koszykowa stomart opole